فرآیند نورد گرم

 نورد گرم فرایندی است که شامل‌نورد ورق‌های فولادی در دمای بالا (معمولا بالاتر از ۹۲۶ درجه سلسیوس که این دما بالاتر از دمای تبلور مجدد فولاد است) می‌باشد. هنگامی که دمای فولاد بالاتر از دمای تبلور مجدد باشد می‌توان به آسانی آن را شکل و فرم داد و همچنین می‌توان فولاد را در سایزهای بزرگ‌تری ساخت. فولادهای‌نورد گرم معمولا کیفیت کم‌تری نسبت به فولادهای‌نورد سرد دارند به علت این که بدون تاخیر در پروسه تولید قرار می‌گیرند. بنابراین به گرمایش مجدد فولاد نیازی نیست. هنگامی که دمای فولاد کاهش پیدا می‌کند، حجم آن نیز کم می‌شود بنابراین میزان کنترل برای تغییر سایز و شکل فولاد در دمای بالا در مقایسه با نوردسرد کم‌تر می‌باشد.

فرآیند نورد سرد

فولادنورد سرد در اصل فولاد نورد گرمی می‌باشد که فرآیندهای بیشتری روی آن صورت گرفته است. در این نوع، محصول در قالب‌های دمای پایین قرار می‌گیرد، جایی که قطعه پس از نورد آنیلی تا دمای اتاق سرد می‌شود. در این پروسه فولاد با تلورانس ابعادی خوب و محدوده سطح بیشتری تولید می‌شود. اصلاح نورد سرد اشتباها به عنوان نام محصولات پایانی در نظر گرفته می‌شود در حالتی که نام محصولات به ورق‌های کویل یا شیت شده اشاره می‌کند.

زمانی که از محصولات مفتولی نام برده می‌شود از اصطلاح سردکاری استفاده می‌شود که اغلب شامل کشش سرد (تغییر شکل سرد)، نورد چرخشی، سمباده و پلیش زدن می‌باشد. حاصل این پروسه استحکام تسلیم بالاتر می‌باشد که دارای چهار مزیت می‌باشد:

 کشش سرد: باعث افزایش استحکام تسلیم و استحکام کششی می‌شود و اغلب باعث ایجاد هزینه‌های اضافی در گرمادهی می‌شود.

  • نورد‌چرخشی: شامل از بین بردن ناخالصی‌های سطوح می‌باشد.
  • سمباده زدن: در این مرحله اندازه اصلی محدوده تلورانس باریک یا کوچک‌تر می‌شود.
  • پلیش زدن: پوشش سطوح را بهبود می‌بخشد.

پاسخ دهید